Η Δόνηση των Χρωμάτων

Μέσα σε ένα ανοιγόκλεισα των ματιών ένα αστέρι διαγράφει μια πύρινη τροχιά στον θόλο του ουρανού και ένα ελάφι τρέχοντας χάνεται μέσα στο δάσος. Σε ένα σύμπαν που τα ορατά και μη ορατά με τα μάτια μέρη του διαρκώς εμφανίζονται και εξαφανίζονται, η ζωγραφική σε ένα πρώτο επίπεδο είναι η επιβεβαίωση του μυστηρίου που μας περιβάλλει. Δίχως την «εξαφάνιση», ίσως να μην υπήρχε λόγος να ζωγραφίζει ο άνθρωπος και να καταφάσκει τον κόσμο του ως υπαρκτό.

Χιλιάδες χρόνια πέρασαν από την εποχή που οι παλαιολιθικοί ζωγράφοι και χαράκτες έπλασαν στις «πλατιές θάλασσες» των σπηλαίων και των βράχων τις θαυμαστές αναπαραστάσεις ζώων και παράξενων όντων. Η ζωγραφική, όπως φαίνεται, δεν ξεκίνησε αδέξια, και η εξέλιξή της δεν ήταν γραμμική. Το τίναγμα του λαιμού του αλόγου, οι συσπάσεις των μυών του, η εκφραστικότητά του μαρτυρούν την απαράμιλλη δεξιότητα και λεπτότητα αντίληψης του ζωγράφου των σπηλαίων• ενός ανθρώπου που δεν γνώρισε την αβεβαιότητα και την αμηχανία των μεταγενέστερων ομοτέχνων του, που το χέρι του κυλούσε με σιγουριά σε έναν χώρο φυσικό, αποκαλύπτοντας τις μορφές των όντων μέσα από το σκοτάδι.

Η ζωή των ζωγράφων αυτών ήταν συνδεδεμένη με την σύνεγγυ γνώση των ζώων και του φυσικού περιβάλλοντος μέσω του κυνηγιού και της νομαδικής ζωής. Υπάρχει όμως και κάτι περισσότερο από αυτό, «κάτι μυστηριώδες» που ψιθυρίζεται στις καρδιές των ανθρώπων και τις κάνει να χτυπούν ζωηρά όταν αντικρίζουν τις ζωγραφικές αναπαραστάσεις των σπηλαίων του Λασκώ, του Σοβέ, της Αλταμίρα, τις βραχογραφίες των Βουσμάνων και άλλων ιερών τόπων στο κόσμο. Αυτό το «κάτι» είναι ο κενός χώρος μέσα στον οποίο κυοφορήθηκε η διαδικασία της Δημιουργίας των ζωγραφικών αναπαραστάσεων, και η τελετουργία είναι ο χώρος εκδήλωσης της Δόνησης μέσα στον οποίο ο ζωγράφος αισθάνεται στ’ αλήθεια δέκτης και όχι δημιουργός, αναγνωρίζοντας την Δημιουργία σε ένα τρίτο σημείο έξω από εκείνον αλλά και την ίδια στιγμή μέσα του.